Ruth Owen, adjunct-directeur van de Federatie van Nationale Organisaties ter Ondersteuning van Daklozen in Europa, vertelde Anadolu dat dakloosheid is uitgegroeid tot een diepgeworteld probleem, vooral in grote stedelijke gebieden.

Ze stelde dat recente Europese gegevens erop wijzen dat minstens 1,27 miljoen mensen in Europa elke nacht buiten of in opvangcentra slapen. Ze omschreef dit als een "conservatieve schatting" die alleen zichtbare dakloosheid weerspiegelt.

Bijna 5% van de EU-bevolking

Owen merkte op dat de nieuwe statistieken die op Europees niveau zijn verzameld de definitie van dakloosheid verruimen:

"We hebben nieuwe statistieken van Europees niveau over de vraag of er verschillende vormen van dakloosheid zijn opgetreden." Naast dakloosheid en verblijf in opvangcentra omvat het ook situaties zoals verblijven bij familie en vrienden vanwege een gebrek aan alternatieven.

Dit treft bijna 5% van de EU-bevolking die op enig moment in hun leven met een vorm van dakloosheid te maken heeft gehad.

Ze vermeldde dat dakloosheid in talloze Europese steden is toegenomen en noemde Brussel als een van de meest opvallende gevallen. "De eerste telling van het aantal daklozen in Brussel vond plaats in 2008 en bracht ongeveer 1700 personen aan het licht." En momenteel zijn dat er ongeveer 10.000.

"Een reden daarvan zijn zeker de kosten van het levensonderhoud in de stad," merkte ze op.

Meer dan vijfhonderdduizend daklozen in Duitsland.

Volgens Owen heeft Duitsland het hoogste aantal daklozen in Europa, met in totaal zo'n 530.000. Zij merkte op dat dit beïnvloed wordt door een uitgebreide volkstelling en een brede interpretatie van dakloosheid.

Ze vergeleek dit met de Grieks-Cypriotische overheid, die officieel beweert dat er geen dakloosheid bestaat, maar een nadere beschouwing van de cijfers wijst op een contrasterende realiteit.

"Als je kijkt naar die EU Silk-vragenlijst die ik eerder noemde, dan zie je dat het niet over dakloosheid gaat, maar mensen wordt gevraagd: 'Heb je ooit op een openbare plek moeten slapen?' 'Heb je ooit bij familie en vrienden moeten logeren omdat je nergens anders heen kon?'

En ik denk dat 11% van de bevolking dat heeft meegemaakt. Het is dus een behoorlijk interessant contrast."

‘Housing First’ als remedie

Om dakloosheid aan te pakken, stelde Owen voor om sociale woningbouwprogramma's te verbeteren en de woningmarkt te reguleren.

Ze verklaarde: "Ik geloof dat we de betaalbaarheid van huisvesting voor mensen met extreem lage inkomens moeten verbeteren door de woningmarkt te reguleren, sociale huurwoningen te bouwen en financiële steun te bieden aan gezinnen."

Ze noemde het ‘Housing First’-model – het bieden van directe toegang tot stabiele huisvesting aan daklozen – een van de meest effectieve strategieën in Europa. Deze initiatief blijkt een behoorlijke transformatie te hebben teweeggebracht in de daklozensector.

"Finland is een echt succesverhaal", zei ze. "Het aantal daklozen is in twintig jaar tijd gedaald van ongeveer 20.000 naar 3.000."