De Canadezen stemden ervoor om de zittende Liberalen nog eens vier jaar te geven en erop te vertrouwen dat premier Mark Carney de onrust van de tarieven van de Amerikaanse president Donald Trump en zijn fixatie op de annexatie van Canada aankan.

Carney gebruikte zijn financiële achtergrond als gouverneur van de Bank of Canada en later de Bank of England om Canadezen duidelijk te maken dat hij de economische middelen heeft om het land door een onvoorspelbare financiële wereld van handelsoorlogen en een nieuwe handelsdeal met Trump te loodsen.

Conservatieve leider Pierre Poilievre voerde campagne voor verandering na tien jaar van wat hij beschouwde als trage Liberalen onder premier Justin Trudeau, maar het was niet genoeg om de overwinning te behalen.

Canadezen verwierpen Poilievre's boodschap, wat een bittere nederlaag voor hem moet zijn geweest, aangezien hij maandenlang in peiling na peiling ver voor lag op de Liberalen.

Maar toen veranderde het tij nadat de diep impopulaire Trudeau aftrad en de politieke nieuwkomer Carney het overnam na een leiderschapsconventie van de Liberalen.

De Liberalen schoten naar de top van de opiniepeilingen, haalden de Conservatieven in en stonden op de laatste dag van de peilingen, 27 april, vier procentpunten voor.

Meerderheid nog onduidelijk

Kiezers geloofden Carneys afschildering dat hij een vaste hand is op het roer van de regering als het tijd is om de confrontatie met Trump aan te gaan. Maar hij heeft nog nooit in de politiek gezeten, laat staan in de hoogste Canadese functie.

De verkiezing veranderde in een tweestrijd, waarbij de New Democratic Party onder leiding van Jagmeet Singh nooit een serieuze kanshebber was.

Er waren 343 zetels (districten) te verdelen in het hele land en 172 zetels zijn nodig voor een meerderheid.

Omdat Canada geografisch zo groot is, heeft het zes tijdzones. De stemmen moeten nog worden geteld, dus het is nog niet bekend of Carney een meerderheid of een minderheidsregering zal leiden.